Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

με κουτσαδόρο 
πιάνεται απ' το πρωτότοκο
και χαιρετάει κι αυτό

~~~

παρατήρησα
(πως μεγαλώνω
όχι, όχι
πως ωριμάζω πες
- αλλά ποτέ μην παίρνεις όρκο
στην γωνία παραφυλάνε.. στροφές)

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013


ο μύθος θέλει μαγκιά
μαδάμ, διαλέχτε ρόλο
ο χρόνος έβαλε πέμπτη
κατανοητόν, μαδάμ;
κι όχι τίποτις, αλλά είναι
και κρίμας 
να πάτε χαράμι
αν μη τι άλλο, μπορείτε
να υποσχεθείτε πολλά
καθόσον
σας γραδάρισα για πολύ

μη μασάτε μαδάμ,
με το μπαρδόν κιόλας
αλλά
πάρτε τους τα σώβρακα


Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Κοιτώ μέσα στον πάτο της φλιτζάνας που είναι πλέον γεμάτη μονάχα με τη μύτη μου καθώς την έφερα στο στόμα μου για να πιω και συνειδητοποιώ πως κι ο καφές είναι κι αυτός βαλτός να σημάνει το τέλος. Πάει κι αυτή η κούπα του καφέ. Τέλος. Δε θα πτοηθώ. Γυρνώ στις κιτρινωπές σαν από τον χρόνο σελίδες- τελείως παρομοιωτικά όμως αυτό το και καλά 'φθαρθέν εκ χρόνου' μιας και το βιβλίο είναι 'φρέσκο φρέσκο' μετά από συναλλαγή σε μεγάλη αλυσίδα βιβλιοκαταστήματος και αφιχθέν στα χέρια μου ως δώρο. Σεργιανίζω ανάμεσα στις σειρές λέξεων, αβίαστα μου προκύπτει ενθουσιασμός με τη γραφή της κυρίας, και μετά μου σερβίρεται ένα κατάπημα γλώσσας με σύρμα στο μάτι να χαθεί στο αόριστο. Με συνεφέρνω κομφορμιστικά- έμαθα τώρα- και αφήνω το βιβλίο στην άκρη. Λέω θα κάνω τσιγάρο. 'Τσιγαράκι μου στριφτό' σιγοτραγουδώ, το ανάβω, ακουμπάω πίσω στην καρέκλα και πάμε πάλι ατένισμα. Κοιτώ την καταβρώμικη καναρινί(έντιτ: μουσταρδί, ακόμη πιο dirty-ντέρτι δηλαδή) τέντα των απέναντι που έχει σαλέψει από ένα αεράκι που εσένα ίσα που σε κρυώνει. 'Δες την πως πάει! Δες τα κορδελωτά τελειώματά της πώς χορεύουν!' Πρέπει να είναι λυτρωτική- έστω προσωρινά μωρέ- αίσθηση. Ευγνωμοσύνη μου'ρχεται έπειτα προς τους ήχους της πόλης, που δεν αφήνουν το μυαλό μου να φορτσάρει προς τα μέσα. Αντίθετα κρατάνε μια αντίσταση μάλλον, και ισορροπούνε το 'χάσιμο' με το σωματικό παρόν και τη συσχέτιση με τα περιβάλλοντα. Έχεις παρατηρήσει μια αλλιώτικη σιωπή που γεννάται για λίγο μέσα στους δρόμους της πόλης όταν συμπέφτουν τα αναμμένα κόκκινα φανάρια των οδών και φιμώνουν έτσι προσωρινά τη λύσσα των οχημάτων; Μμμ, είναι απολαυστικό, ιδιαίτερο, στοχαστικό όσο κρατάει. Πράσινο! Εμπρός μαρς πάλι! Άη στο καλό σας.. Πάλι ταξιδεύω, πάλι στην κοσμάρα μου, φαντασία να υπάρχει, αναπόφευκτη εγωπάθεια και μοναξιά. Ευχαριστούμε τους άλλους που υπάρχουν. Χωρίς τους άλλους, δεν υπάρχει τίποτα. Να 'ναι καλά, όσο μακριά ή κοντά κι αν είμαστε. Βρεε παιδιά, ποιος έστησε έτσι το παιχνίδι; Δε γκρινιάζω μωρέ ούτε ψαρεύω διάλογο με τη μοίρα, να ένα γλυκόπικρο παράπονο βγάζω για να αερίσω τη λύπη. Δεν είναι να μένει συνέχεια αμπαρωμένη. Κατά τα άλλα, θυμάμαι πως δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο και πρέπει να κατουρήσω. Οφουύ..

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Θα φορτώσω όλα μου τα λάθη σε μια μπύρα που κατέβηκε μονορούφι.
Εύκολο είναι, ταιριάζει, βολεύει, πώς το λένε;
Να που θέλω να ξεχάσω.
Κι έλεγα ότι το έντιμο είναι να μην αφήνεσαι στη λήθη.

Πώς το εννοούσε εκείνος ο Νίτσε;
_Ανθρώπινο, πολύ Ανθρώπινο_


ντοστογιεφσκιανά, θα μου δώσω δίκιο,
καλά, όχι και άφεση αμαρτιών
αλλά έστω μια συμπονετική κατανόηση


- δες πού φτάσαμε -

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012


υποτελής μιας σκοτεινής εξίσωσης _


Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Εκμετάλλευση
Εκμεταλλεύομαι κι εγώ την ανικανότητά μου για αρχή
για να κάνω το ξεκίνημα
μια ακόμη αδύναμη προσπάθεια
να αποτυπώσω
Άνευρες οι λέξεις
δεν κυλά αίμα στα χαράγματά τους
αίμα κυλά στα σύμβολά τους
μα αυτά είναι που κυνηγάω,
να αποτυπώσω την εξουσία τους
κι είναι άνευρες οι λέξεις
άνευρες στα δικά μου δάχτυλα..
φωτιά και μολύβι στα δάχτυλα αδερφών
αδερφών χάρη στην αναπόφευκτη
ακατάλυτη συγγένεια
το πέρασμα από τις ίδιες γειτονιές
τους ίδιους τόπους
...
μα ήδη ψάχνω το τέλος
όλο αυτό ψάχνω
μάλλον επειδή ποτέ δε φτάνω τόσο κοντά του
όπως φτάνω στην αρχή
τόσο που να μη τη θέλω
...
ήδη, αποχαιρετώ την προσπάθεια
πριν ζυμωθώ κοντά της
ήδη, δειλός άνθρωπος
ήδη, άνθρωπος
από τις άλλες θεωρίες
που μας βλέπουν όπως πιθανόν αλήθεια να είμαστε
..ανυπεράσπιστοι 
με την ειρωνεία και όλο της ζωής το άλλοθι
σε ένα άτυχες όνομα
-άνθρωποι-
...ή μήπως απλά και τότε αληθινά,
οι θρώσκοντες μόνιμα ψηλά,
εκεί που ποτέ δε θα φτάνουν;

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Ανταλλάσσω το κεφάλι μου
Μπούχτησα
Φέρτε μου εκείνο το ευγενής άγνοιας που κάποτε είχα-είχαν
Άσε το άλλο..
Επιθέσεις στη μοναξιά 
και δε ξέρει από πού να πιαστεί
Εισβολές από την άλλη στον κόσμο άλλων μοναξιών(;)
Και δε ξέρω από πού να το πάω και προς τα πού
Χάος
Γαμώ τις λέξεις μου
Τίποτα δε φτουράνε
Ήταν κάποτε- πότε ρε συ;- που αλήθεια λέω
ήταν χειρουργείο οι λέξεις
και ή θα βγαίναν με ακριβής επιτυχία
ή θα απεβίωνε το ασθενές κείμενο
Ρε αλήθεια σου λέω, πετυχαίναμε με τις λέξεις
μια απίστευτη διαπραγμάτευση 
κι ήμουν κι εγώ κι αυτές ευχαριστημένες
Ανάθεμα στο μηδενισμό και σε όλο το συνάφι του
Άμα τα αρνείσαι όλα, τι κάνεις εδώ;
Υπάρχει κάτι πιο μίζερο από αυτό;
Τι ακριβώς περιφέρεις; το τίποτα στο οποίο πιστεύεις
με σχεδόν άρπα-κόλλα ευλάβεια;
Οι άλλοι δηλαδή ρε πούστη
πώς την παλεύουν;
Δηλαδή μόνο η πάρτη αυτή η δικιά μου
τα χει έτσι χαμένα;
Μηηηην πεις κουβέντα εεε!
Μη μου διαταράσσεις το τίποτά μου,
γιατί έχω και εξεταστική περίοδο
Ρε παιδί μου, αν θέλεις να κάνεις κάτι
πες μου απλά ότι έχω δίκιο με το τίποτά μου
έτσι είναι
τίποτα, κι αυτό είναι όλο
επιβεβαίωσέ με ρε παιδάκι μου
αλλά τεχνηέντως πειστικά
να πάω κι εγώ με την ησυχία μου 
και τις εγκρίσεις μου
και τις συνενοχές όλων
να βρω το τίποτα από κοντά
να χαθώ από αυτόν τον τόπο
να πάω στο σκοτάδι με εισιτήριο ανεπιστρεπτί
Να βρω εκεί την αχορταγία μου μαζεμένη
να τη φάω πακέτο 
να χορτάσω νοήματα και εξηγήσεις
να χορτάσω και τις αρνήσεις τους
να χτιστούν και να γκρεμιστούν 
όλα μπροστά στα νεκρά μου μάτια
σε μια επανάληψη συνεχή ολίγων λεπτών
και μετά να σβήσει η μηχανή τελείως
να επέλθει η ησυχία μια και καλή
να απολαύσουμε τη ζαχαρένια μας
σε άλλη διάσταση, αλλά όχι.
Τι; κι άλλη διάσταση;
Ξανά μανά απ' την αρχή;
Δε σφάξανε.
Τεμπελχανείο.
Αυτό ρε να γράψετε.
Κι όσο παραπάνω ξινίσετε και αποδοκιμάσετε,
τόσο χειρότερα για το ανθρωπάκι
τόσο καλύτερα για τον τιποτένιο
Ααα ρε Τίποτα, άτιμη φάρα είσαι,
πώς έμπλεξα μαζί σου;
Μη ρωτάς ρε! Πλάκα κάνεις;!
Τίποτα, είπαμε.
Τ Ι Π Ο Τ Α Α Α Α Α Α Α